Eerste Presbyterian Kerk: Het delen van Geloof in een Kathedraal van Consumptie

Eerste Presbyterian Kerk: Het delen van Geloof in een Kathedraal van Consumptie

Het Ministerie van de Wandelgalerij van het Centrum van Burlington (BCMM), die door Eerste Presbyterian Kerk wordt opgericht, ziet zich als post van de opdrachtbuitenpost in een „wildernis van materialisme.“ Zijn doel is niet de plaats van de lokale kerk te nemen, maar mensen aan te moedigen die nooit voet in een kerk zouden plaatsen om een verhouding met God te ontwikkelen. Het ministerie leidt tot een het uitnodigen atmosfeer met comfort-getest woonkamermeubilair, vrije literatuur en lollipops dat „afkondigt Jesus houdt van u,“ een vakje voor gebedverzoeken, een elektronisch teken aankondigend huidige programmering, en een vriendschappelijke gastheer die de gastvrijheid van de God modelleert.

BCMM biedt een verscheidenheid van programma's voor alle leeftijden en belangen aan. Deze omvatten seminaries over nuttige en aantrekkelijke onderwerpen, van baan-zoekende vaardigheden aan het overwinnen van eenzaamheid, van het ontwikkelen van de creativiteit van kinderen aan het kennen van gezondheidszorgopties. Het ministerie sponsort ook speciale gebeurtenissen, zoals overleg, drama, toont de marionet, en een gymnastiektentoonstelling. Een seizoengebonden hoogtepunt is een het leven nativity volledig met gekostumeerde actoren, reeks, muziek, verhaal, speciale gevolgen de - en kans om hun reden om bij de wandelgalerij te vertellen te zijn. De groepen van de steun voor het overwinnen van self-destructive gedrag, dat zorg en spanning verovert, en het leiden de gewichtsproblemen trekken regelmatige gasten aan. Een basisstudie van de beginnersBijbel verstrekt een inleiding aan Christendom.

Toen het ministerie eerst opende, waren de vrijwilligers enthousiast om evangelistic activiteiten te leiden. Zij leerden spoedig dat flagrant Christelijk om het even wat zelden het het doelpubliek aantrekt van het ministerie, unchurched. Sommige wandelgalerijbezoekers worden zelfs door het neonteken uitgesteld dat „ministerie afkondigt“ en houden hun afstand. BCMM ontwikkelde een strategie om programma's aan te bieden die mensen op hun punten die van behoefte bereiken, in het evangeliebericht weven in variërende graden volgens de openheid van mensen. Het ministerie zoekt voortdurend naar creatief, niet-dreigt manieren om mensen te laten God kennen van hen en houdt mensen aanmoedigen om hun geestelijke behoeften te onderzoeken.

Één weg is de venstervertoning, die tot visuele vertegenwoordiging van diverse verhalen van Scriptures en van de Bijbel leidt. Bijvoorbeeld, kenmerkte één vertoning wimpels met 1 Cor. 13 geschreven op hen samen met beelden van verschillende aspecten van liefde. Andere kansen doen zich door de gedachte-veroorzakende vragen voor die op een schildersezel voorzijde worden uitgeschreven, zoals „als de God ons land één ding kon vertellen, wat hij?“ zou zeggen Velen houden op om de vraag en de commentaren te lezen wordt geschreven die onderaan; sommige mensen voegen hun eigen gedachten toe, gebruikend de gekleurde verstrekte tellers; anderen benaderen vrijwilligers BCMM en beginnen met een dialoog.

Misschien zijn de belangrijkste elementen van het ministerie de informele interactie. De mensen houden langs op om met vrijwilligers om diverse redenen te babbelen - wat uit curiousity of rente in een bepaald programma, wat uit eenzaamheid, wat uit een niet erkende geestelijke honger. Één mens kwam zoekend hulp met een neusaftappen, en stelde toen over zijn strijd open als widower. Wanneer de dakloze mensen om om hulp naderbij komen te vragen, ontvangen zij geschonken certificaten van de verkopers van het voedselhof. Aangezien het ministerie gevestigd werd, openbaarden de mensen meer en meer hun zorgen en kwetsen diep. De vrijwilligers stellen zich ter beschikking te luisteren, de liefde van de God te tonen en voor zij te bidden die langs ophouden. Een aangewezen „Streek van het Gebed“ verstrekt privacy voor mensen die om gebed verzoeken of die een stille ruimte voor meditatie willen.

De regelmatige bezoekers, zegt de directeur, neigen vaak „loners“ of mensen op de sociale marges te zijn. Één vrouw die bijna blind was werd getrokken herhaaldelijk om met vrijwilligers te spreken, die hielden bemoedigend haar om een verhouding met God te ontwikkelen. Tot slot besliste de vrouw hun raad te nemen en kerk bij te wonen. Daar keurde zij Christus goed. Zij keerde aan BCMM terug en vertelde de directeur, „ik wil helpen.“ Met pas ontdekt zelfvertrouwen, begroette zij bezoekers met een glimlach en hield cheerfully de plaats keurig. Toen de directeur probeerde om haar te danken, antwoordde zij, „Nr, dankt u voor het helpen van me!“ Spoedig daarna, vertelde zij vrijwilligers BCMM zij naar Tennessee, waar zij van plan was om God als „missionaris te dienen,“ verplaatste aangezien zij voor haar hadden gedaan.

[Aangepast van Kerken die een Verschil maken, hoofdstuk 5].