Het Ministerie van de Wandelgalerij van het Centrum van Burlington: De geboorte van een Visie

Het Ministerie van de Wandelgalerij van het Centrum van Burlington: De geboorte van een Visie

Het verhaal van het Ministerie van de Wandelgalerij van het Centrum van Burlington (BCMM) illustreert het proces om steun voor een nieuw holistic ministerie te ontwikkelen en aan te werven. BCMM begon in 1993 als gebedproject van Phil Olson, dan Minister van Presbyterian Kerk van de Opdracht de eerst. Uitgedaagd door het gebedstrategieën van India van Opdracht 21 en een lethargic periode van het gemeenteleven en ministerie, voelde Phil een groeiende last voor gericht gebed en een hartstocht voor het bereiken unchurched mensen.

Voor verscheidene maanden vroeg Phil God waar zijn nadruk zou moeten zijn. Hij voelde geleid om voor drie gemeenten te bidden. Hij kreeg een kaart en kleurde hen binnen en bad over hen. Dan vroeg hij God om een gebedpartner van elke gemeente. Na een maand van het bidden, wierf hij gebedpartners aan. Dan ontwikkelde Phil een kalender van buurten en mensengroepen uniek aan elke gemeente. De gebedpartners brachten een maand door die rond elke gemeente drijft, en over mogelijke manieren bidt denkt om ministerie voor gemeenteingezetenen te doen, bidt en dat aangezien de visie met anderen werd gedeeld zij ontvankelijk zouden zijn. Op dit punt, Phil opgevat van het idee van een off-site ministerie.

Ongeveer dit zelfde keer, werkte de Eerste Presbyterian Zitting (de raad van beheer) aan een lange-afstands planningsproces van vijf jaar. Niet toevallig, moest één van de opdrachtdoelstellingen die te voorschijn kwamen off-site ontwikkelen overtreft ministerie. De eerste Presbyterian leiders realiseerden dat in onze huidige cultuur, de kerk niet meer de hub van communautaire activiteit is. De diensten van de kerk hebben overvloed van de concurrentie op Zondag ochtend: voetbal, de golfcursus, het strand, de tweede of derde banen, of enkel het blijven in bed. In plaats van het vragen van mensen om te komen vondst de kerk, Eerste Presbyterian gewild de mensen vinden en leven-veranderende truths van het evangelie delen. Zo begonnen de leden van de Zitting, in het bijzonder het Team van de Opdracht, overwegend ministerieopties.

In de drie gemeenten, onderzocht Phil nog mogelijke ministerieplaatsen. Verscheidene werden onderzocht, maar telkens als er één of andere wegversperring was. Phil vroeg zich waar Jesus naar minister zou gaan als hij de straten van de Provincie van Burlington vandaag liep. Zijn antwoord: de markt. Phil schreef een document onderzoekend dit idee, „ga naar de Wandelgalerij!“ en verzonden het naar vijftig Christelijke leiders over het land voor hun ideeën en input vragen, die of kenden zij van bestaande wandelgalerijministeries. Phil en anderen van Eerste Presbyterian bezocht twee andere nabijgelegen wandelgalerijministeries, het Ministerie van de Wandelgalerij van de Echelon (Voorhees, NJ) en de Kerk op de Wandelgalerij (de Vergadering van Plymouth, PA) om van hun successen en mislukkingen te leren.

Tijdens een dag van de kerkleiding van gebed en het vasten in November 1996, ging het Eerste Presbyterian Team van de Opdracht naar het Centrum van Burlington aan het wandelgalerijbeheer over de mogelijkheid spreken om ruimte te huren. Het beheer kon niet begrijpen waarom iedereen in de wandelgalerij zou willen zijn het waarvan doel niet geld te maken was. Dit voorzag het wandelgalerijministerie van zijn eerste het getuigen kans!

Phil bleef over financiering en leiding voor het nieuwe wandelgalerijministerie bidden. Na verscheidene maanden die hij geroepen om met een kerklid over het betalen van de huur van het eerste jaar te spreken heeft gevoeld. In de verbazende timing van de God, had die persoon net een stuksom ontvangen en God wat om met het gevraagd te doen! Ook tijdens deze periode, Phil en Opdracht bad de stoel elk van het Team en maakte afzonderlijke lijsten van drie mogelijke namen voor de directeur van het wandelgalerijministerie.

Elsie Nicolette ging door een carrièreverandering tegelijkertijd en was vrij zeker zij wist welke God haar wilde doen. Het leidde niet het wandelgalerijministerie. Maar elke keer, net toen het als zij keek had een nieuwe baan, gebeurde iets. Elsie begon evaluerend wat zij werkelijk in een baan wilde. In Juni 1997 werd zij de stoel van het Team van de Opdracht. Elsie was verrast om te ontdekken dat haar lijst van dingen die zij van een baan wilde de nieuwe baanbeschrijving voor de persoon aanpaste om het Ministerie van de Wandelgalerij van het Centrum van Burlington te leiden. Haar die roept werd bevestigd toen zij leerde later dat zij de enige naam op beide lijsten was!

Terwijl het wandelgalerijministerie van bij het begin aangezien een samenwerkingsproject met steun van veelvoudige kerken omhelst, Eerste Presbyterian van het ministerie essentieel was voor zijn ontwikkeling werd opgevat. Unidirectioneel nam de ministeriecommissie de congregatie vroeg in het proces in dienst was door leden aan gebedgang bij de wandelgalerij aan te moedigen. Zij verstrekten een gids om mensen te helpen identificeren wat ongeveer te bidden - als eenzame mensen die op banken zitten, frustreerden de moeders met vermoeide of rebellious kinderen, handelaars norse klanten behandelen, en de mensen die Santa wachten te zien die de echte betekenis van Kerstmis moest kennen. De commissie hield ook de congregatie die door brochures en bulletintussenvoegsels wordt geïnformeerde die de doelstellingen van het wandelgalerijministerie beschreven en van vrijwilligerskansen een lijst maakten.

Welke factoren leidden tot de congregatie die goedkeurt de visie van een wandelgalerijministerie? Één, veel had vertrouwen in de leiding van de kerk in de loop van de jaren opgebouwd toen het over de lancering van nieuwe ministeries kwam. Twee, het waren duidelijk aan de congregatie dat veel gedachte en planning in het ministerieontwerp waren gegaan. Drie, voorafgaand aan de stemming van de congregatie van vertrouwen, vele mensen (het personeel, raad, legt leiders en zeer belangrijke congregants) hadden reeds „ja“ aan het idee, met inbegrip van het zetten van hun geld gezegd waar hun monden en harten waren. Vier, werden het wandelgalerijconcept omvat als component van het ontwikkelende lange-afstands plan van de kerk. Vijfde, Eerste was Presbyterian klaar voor een uitdaging. De congregatie kreeg van een interne crisis terug. Geen nieuwe belangrijke ministeries waren gelanceerd in verscheidene jaren. De leden waren enthousiast voor een toekomstgericht project dat de kerk nieuwe kracht zou geven.

In Oktober 1997, Zitting het goedgekeurde bewegen zich vooruit met het concept van het wandelgalerijministerie. Het ministerie had de huur van één jaar, een directeur… en veel logistieke hindernissen te overwinnen. Elke crisis rekte het geloof van de congregatie uit en verdiepte hun verplichting aan gebed. Zij realiseerden dat hun wens om het koninkrijk van de God ter wereld uit te breiden een geestelijke slag in werking had gesteld. De ministeriecommissie wist dat zijn sterkte nooit zou volstaan, en dat zij op Lord moesten vertrouwen en op Zijn middelen trekken. De commissie wierf mensen bereid om voor elk aspect van het ministerie te bidden aan. Elsie begon sturend wekelijkse gebedzorgen via fax en e-mail. Uiteindelijk de deuren die, met een joyous tweedaagse Grote Openingsviering/consecration in midden van juli, 1998 worden geopend.

Elsie en de eerst Presbyterian Directeur van de Ontwikkeling van de Bediende begonnen baanbeschrijvingen tot stand te brengen en vrijwilligers aan te werven en op te leiden. De vrijwilligers wonen een richtlijn van één uur over het ministerie en de vrijwilligersvereisten bij te leren. Iedereen wie ook met het publiek interactie aangaan vergt vier uren van evangelism opleiding. De verdere opleiding wordt verstrekt voor specifieke posities. Met de wandelgalerij open 75 uren per week, biedt BCMM vele vrijwilligerskansen - van „gastheren“ wie uit voorgroetpassers langs aan verpleegsters die bloeddrukonderzoek verstrekken, van gebedintercession zitten om het schrijven en publiciteit te verlenen. De nieuwe programma's, zoals een de ambachtprogramma van kinderen, worden gecreÃërd wanneer de vrijwilligers voorstellen, „ik konden doen…“ BCMM impliceert weldra ongeveer 200 vrijwilligers van 39 kerken, met Eerste het Presbyterian leveren over tweederden vrijwilligers. Meldt zich dwars confessioneel, geslacht aan, rassen, etnische en leeftijdscategorieën aantonen, die dat de God groter is dan om het even welke menselijke barrières.

De krachtige les die de kerk door BCMM, zegt Elsie, is dat de „God overvloedig het overschrijden kan doen, ver voorbij dat alles heeft geleerd wij vragen of volgens zijn macht veronderstellen die op het werk binnen ons“ is (Ephesians 3:20). Het eerste Presbyterian geloof, de verbeelding, de gebeden, de schenkingen, en de vrijwilligersverplichtingen zijn de ingrediëntenGod hebben gebruikt om dit opmerkelijke ministerie te verwezenlijken.

[Aangepast van Kerken die een Verschil maken, hoofdstuk 13].